Nieuwe wegwijzers en straatnamen op camping Čikat

Booking

Kalendar
OF
Beste gasten, groot en klein!
 
Voor je staat een lijst van dieren en planten van eilanden Cres&Lošinj. Die zul je ook zien op de oriëntatiebordjes in de camping. Als je toevallig een verkeerde weg kiest of verdwaalt is er geen zorg meer! Je moet gewoon jouw planten- en diersoorten volgen en die leidt naar jouw doel, jouw perceel of stacaravan. Wij raden je aan om meteen bij aankomst te onthouden in welke dierenzone, of een plantenzone  jouw perceel of stacaravan ligt. Zo kun je gemakkelijk je weg vinden op de camping.
 
Kom iets meer te weten over de planten en dieren die op de borden zijn aangegeven omdat je ze tijdens  je verblijf op de eilanden kunt tegenkomen.
 
In de keuze van dieren en planten voor de zones, hebben wij dieren gekozen die je op de eilanden in het echt kunt tegenkomen. Hoewel er slechts 10 dieren- en 2 plantensoorten zijn gekozen, is de wereld van de dieren en planten in de archipel van Cres en Lošinj nog veel groter.  Er zijn meer dan duizend planten- en diersoorten die je in het archipel van Cres en Lošinj kunt vinden.


ZEESCHILDPAD

Zeeschildpadden zijn die enige reptielen die in Middellandse Zee en de Adriatische Zee leven. Alleen vrouwtjes komen naar het land om eitjes te leggen. De mannetjes blijven hun hele leven in de zee.
 
Het Adriatisch gebied is een van de twee belangrijkste gebieden waar mediterrane dikkopschildpadden eten en overwinteren. Het grootste gevaar voor zeeschildpadden vandaag zijn staande vissersnetten en ander vissersgereedschap zoals vishaken of lange lijnen waarvan ze vaak slachtoffer zijn.
Wist je dat er in Mali Lošinj een Reddingscentrum voor zeeschildpadden bestaat?

Ja, het is waar! Het instituut Plavi svijet – Blauwe wereld opende op 19 juli 2013 in Mali Lošinj een reddingscentrum voor zeeschildpadden. Het reddingscentrum ligt in de recreatieve zone van Hotel Vespera in Sunčana uvala (Zonnige baai) op het eiland Lošinj en maakt deel uit van het reddingsnetwerk voor de bescherming van zeeschildpadden in de Adriatische Zee. Het is een opvangnetwerk voor verongelukte schildpadden die op verschillende locaties zijn gevonden en waar ze de schildpadden proberen te herstellen tot het moment dat ze veilig terug naar de zee kunnen gaan.

Het reddingscentrum organiseert ook vrijlatingen van in de tussentijd herstelde zeeschildpadden. Sommige daarvan zijn bij hun terugkomst naar de zee voorzien van een apparaatje zodat ze via een satelliet kunnen worden gevolgd. Zo kunnen we hun bewegingen voor wetenschappelijke doelen volgen.

En de zeeschildpad Čika is natuurlijk een van de mascottes van ons Aquapark Čikat.

SCHAAP

Dit gedomesticeerde dier valt onder de genus Ovis en is een evenhoevig zoogdier. Het ontwikkelde zich uit de wilde mufflon. Het is een viervoeter met een door wol bedekt lichaam,  een planteneter en herkauwer. Een schaap leeft in kuddes, en wordt gefokt voor vlees, wol, melk en kaas. Er zijn heel veel soorten maar in de ruige omstandigheden van onze eilanden overleeft alleen de  „pramenka“.

Eiland Cres – thuisland van het „Cres-schaap“

Dit schaap was al vanouds bijzonder belangrijk voor de bewoners van het eiland. Tegenwoordig geldt het als het huismerk in de gastronomie en het toeristische aanbod van het eiland Cres.

In de oude dagen werd de schapenwol handmatig verwerkt en er werd kleding van gemaakt. Later werd de wol opgekocht en naar textielfabrieken gebracht. De laatste dertig jaar wordt de wol of lamshuid echter niet meer opgekocht, omdat de verwerking ervan in Kroatië niet meer rendabel is.

Op het eiland Cres zijn er ongeveer 15.000 schapen en die leveren ieder ongeveer 1 kilo wol. Het probleem is dat de wol tegenwoordig overal in de struiken, gaten, stapelmuurtjes of langs wegen wordt achtergelaten, waardoor het landschap lelijk wordt en het milieu vervuilt.

In de laatste jaren organiseert de stichting Ruta de verwerking van wol en daarvan worden souvenirs van het eiland gemaakt. Zo kan je op onze campings zien hoe mevrouw Vesna van stichting Ruta met kinderen en volwassenen een workshop over het vilten van wol houdt. Deze workshops worden altijd goed bezocht en er worden prachtige voorwerpen van wol ontwikkeld – decoratieve bloemetjes, broches en andere leuke dingetjes. Dit jaar in de wintermaanden heeft ook ons personeel aan de wolverwerking van de stichting Ruta meegedaan. Ze maakten ronde sleutelhangertjes die aan onze gasten als een aardigheidje worden uitgedeeld.

Ieder jaar in juli organiseert een andere stichting – Pramenka uit Orlec - in het plaatsje Orlec op Cres „De tentoonstelling van de schaap van Cres“. Op de tentoonstelling  wordt ook een wedstrijd schapen scheren met handschaar gehouden, met een mannelijke en vrouwelijke categorie. Alle bezoekers worden ook in gelegenheid gesteld om de specialiteiten van lamsvlees van Cres te proeven.

Men zegt dat het lamsvlees van Cres een van de beste is. Het geheim van deze speciale smaak is niet zo moeilijk te ontrafelen – de schapen op Cres lopen vrij rond over het eiland en grazen wat ze het lekkerst vinden – diverse wilde plantensoorten. Het lamsvlees komt regelmatig op tafel bij familieontmoetingen, op feestdagen  en bij speciale gelegenheden op Cres.

GEIT

Net als schapen vallen geiten onder de eenhoevige zoogdieren. Onze gedomesticeerde geit heeft haar oorsprong in de wilde geit. De mens heeft van oudsher gebruik gemaakt van het geitenvlees, de huid (leer), de melk (hoewel meer van het schaap) en de wol. De geit wordt vaak de koe van de armen genoemd.

Het wordt gefokt op de eilanden Cres en Lošinj. Op Lošinj zijn er een hele grote kuddes, misschien de grootste in heel Istrië. Soms kun je zien hoe de geiten langs de weg grazen en in het wild trekken, bijvoorbeeld rond het uitzichtpunt Providenca of op andere delen van het eiland… net als de schapen.

De agrarische vereniging Loznati houdt zich bezig met het fokken van geiten en schapen. In hun kaasbedrijf kunnen ze 500 liter melk per dag verwerken en ze  maken karnemelk, kaas-Škripavac, halfharde geitenkaas en schapenkaas, ricotta, basa en kajmak-kaas, room en melk voor de consumptie.

DAMHERT

Een zoogdier van de familie herten oorspronkelijk uit het warmere oostelijke deel van de Mediterraan. De hoofdeigenschap van deze hertensoort bij de mannetjes is de uitgespreide ronde ,gaffel van hoorns’. De hinde heeft geen hoorns. Het damhert is aanzienlijk kleiner dan een gewoon hert en niet zo schuw als een gewoon hert.
Het damhert is polygaam en kan paren met meerdere hinden tegelijk. Ze paren midden oktober en hun gebrul lijkt helemaal niet op het gebrul van een gewoon hert. Ze brullen een maand lang (daarvan 2 weken heel intensief).

Op het eiland Lošinj zijn er volop dennenbossen, mediterraan struikgewas en groene velden, vooral in het gebied van Punta Križa en camping Baldarin. Daar kan je dus naast de schapen die daar lekker grazen ook de kuddes met damherten zien. Het gebeurt wel eens dat ze ook naar de camping komen in de hoop om een lekkernij van de toeristen te krijgen. 

Lošinj en Cres zijn vol met wilde dieren, zodat je vooral bij het rijden in de nachtelijke uren kans hebt om een hert tegen te komen.

MEDITERRANE MONNIKSROB

De monniksrob hoort bij de familie van echte zeehonden. Hij lijkt op een gewone zeehond en kan een gewicht tot 320 kg hebben. De vrouwtjes zijn wat kleiner en lichter. Het is waarschijnlijk het meest zeldzame zoogdier met zwemvliezen, maar ook het meest bedreigde zoogdier ter wereld, dat nog voorkomt in de Atlantische Oceaan rond Madeira en de Canarische eilanden en het meest verspreid is langs de kust en eilanden van de Middellandse Zee.

Hij is vanouds bekend in de Adriatische Zee en kreeg daar ook verschillende namen in de geschiedenis zoals Dalmatische monniksrob, zeemonnik, zeemens en Adriana. Door de tijden heen waren er meerdere redenen voor een dramatische daling van de populatie. In de tijd van de Romeinen en in de middeleeuw werden ze gevangen om commerciële redenen. In de 20ste eeuw waren vissers de boosdoeners die het dier als schadelijk ervoeren, omdat ze hun vissersnetten vernielden.

Volgens een schatting bedraagt de totale populatie iets minder dan 600 verspreid over een heel groot gebied. Het is bijna zeker dat er in de Adriatische Zee vandaag geen autochtone populatie van de monniksrob meer te vinden is, maar van tijd tot tijd verdwalen sommige enkelingen uit de Ionische zee. De Mediterrane monniksrob is in Kroatië een officieel beschermde soort sinds 1935.

De Mediterrane monniksrob werd in het aquatorium van Kvarner en Kvarnerić voor de eerste keer opgemerkt in juni 2005 toen de onderzoekers van Plavi svijet ze op foto's, die waren genomen in de buurt van eiland Silba hebben geïdentificeerd. Daarna heeft de Kroatische televisie ze gefilmd bij het eiland Male Srakane.

Sinds dat moment volgt Plavi svijet regelmatig alle berichten over de monniksrob in het gebied van noordelijke Adriatische Zee, voornamelijk in het aquatorium dat zich uitstrekt van Pula en rt Kamenjak tot de eilanden Rab en Lošinj.

TUIMELAAR DOLFIJN

De gewone tuimelaar-dolfijn (Tursiops truncatus)  is waarschijnlijk de meest bekende en meest verspreide dolfijnensoort (Delphinidae).

Het lichaam van de tuimelaar is hydrodynamisch en spoelvormig. De kleur kan verschillen van donkergrijs op de rug tot lichtgrijs aan de zijkant en wit op zijn buik. In de zomermaanden als de zeetemperatuur stijgt, kan zijn buik ook rosekleurig worden. Een volwassen tuimelaar is tussen 1,9 en 4 m lang en 100 tot 500 kg zwaar. De dolfijnen in de Adriatische Zee zijn meestal tot 3 m lang met een gewicht van 200 kg. Iedere paar minuten moeten ze naar de oppervlakte komen om lucht te happen. De neus van de dolfijn zit op de bovenkant van zijn kop en wordt door een spierachtig vlies bedekt dat zorgt voor ondoordringbaarheid als hij weer naar beneden duikt. De dolfijnen blijven ongeveer 4 tot 7 minuten onder de zeeoppervlakte om vis te vinden. Ze zijn vaak de directe concurrenten van vissers, want ze eten veel van de vis en inktvisjes die ze tegengekomen.

Dolfijnen staan bekend als nieuwsgierige dieren en daardoor raken ze veel te vaak verstrikt in vooral staande vissersnetten. Dat is meestal ook de reden van hun vroegtijdige dood. Op wereldniveau is er op dit moment geen goede inschatting van de dolfijnenpopulatie, maar hun aantal in de Adriatische Zee is op grond van de opnames  vanuit  de lucht ingeschat op ongeveer 10.000. Vervuiling, overmatig visserij en vernietiging van hun leefgebied zijn allemaal factoren die een slechte invloed op het aantal dolfijnen uitoefenen en de toegankelijkheid van hun belangrijke habitats belemmeren.

Dolfijnen zijn zeer intelligent en sociaal en staan op de wereldlijst van bedreigde diersoorten.

Hoewel het aantal van 10.000 vrij groot lijkt, zijn ze toch bedreigd in de Adriatische Zee. Dankzij dit grote aantal zijn ze ook vaak in de zee rondom het eiland Lošinj te zien. De stichting Plavi svijet – Blauwe wereld - is opgericht om ze te beschermen. Er zijn drie basisprogramma's, namelijk een wetenschappelijk-onderzoeksprogramma, een educatief programma en een beschermingsprogramma. Plavi svijet verzamelt ook informatie over het leven van bedreigde zeedieren.

Tuimelaars rond Lošinj zijn de bekendste Adriatische dolfijnen omdat het onderzoek al 3 decennia duurt. Hun hele leven brengen ze door in het gebied van Kvarner en de onderzoekers kennen ze al bij hun naam. Het is relatief een kleine dolfijnengemeenschap met slechts 200 dolfijnen. De oudste dolfijnen van Lošinj, te weten  Vivian, Tac en Mida zijn al meer dan 30 jaar oud!

In de plaats Veli Lošinj wordt er ieder eerste weekend in juli een Dag van dolfijnen gehouden. Het is een traditioneel evenement dat het publiek wil verwijzen op de problemen die komen kijken bij de bescherming van de zee en uiteraard ook de dolfijnen.

Daarom is een Dolphin watching tour trip niet te missen! Deze trip kun je op de receptie van onze camping reserveren. Het gaat om een tocht van ongeveer 4 uur met de ervaren schippers van Plavi svijet en het is vrij zeker dat je dolfijnen gaat zien! Als ze toevallig niet op jouw route opduiken, is de volgende trip gratis! Na de dolfijnen te hebben gezien kan je nog het Educatieve zeecentrum van Lošinj bezoeken en nog meer over deze fascinerende dieren te weten komen.

Dolfijn Čiki is de tweede mascotte van ons Aquapark Čikat.


MACAKLIN-GEKKO

Macaklini of gekko's zijn symbool van het eiland Lošinj.
De macaklin-gekko is een beschermde hagedissoort die leeft op het eiland Lošinj. Er zijn twee soorten, te weten de huis-macaklin en de muur-macaklin.  De huis-macaklin of „tarantula“ is een nachtdier, van roseachtige kleur en met een lichaam bedekt met schubben die een beetje op wratjes lijken. De gekko is erg behendig, actief in de nachtelijke uren en klimt heel snel verticaal dankzij zijn kleine plakkende vingertjes. Deze hagedissen hebben net als andere leden van de gekkofamilie hebben geen oogleden. Ze veranderen van kleur en nemen de kleur aan van hun directe omgeving. Eens het huis binnengekomen worden ze doorzichtig. Een gekko doodmaken is onwettig en strafbaar.
 
De grootste vijand van de macaklin is de mens. Veel mensen zijn bijgelovig en denken dat de gekko giftig is. Hij is echter totaal ongevaarlijk en heel nuttig want op zijn menu staan vooral muggen, spinnen, vliegen en andere insecten. Macaklini vallen onder familie van gekkonidae. Op Sicilië zegt men zelfs dat als een macaklin in je huis of op je grond verblijft, je een goed mens moet zijn.
 
Tijdens je verblijf op het eiland of op een avondwandeling door de straatjes van Lošinj kom je zeker een macaklin tegen!

ZEESTER

De zeester (Asteroidea) behoort eigenlijk tot stekelhuidigen. Hij woont op de zeebodem.

Hij valt onder de groep van ongewervelde en stekelhuidige dieren. Er zijn ongeveer tweeduizend verschillende soorten zeesterren. Een zeester heeft een plat lichaam met vijf tentakels, maar er zijn ook soorten met meerdere tentakels. Aan de kant van de buik heeft hij een mond en hij beweegt met behulp van zgn. „buisvoetjes“ aan de onderkant van de tentakels.

Zeesterren leven op de zeebodem en het lijkt soms dat ze niet bewegen. Ze bewegen wel, maar heel langzaam en volgens hydraulische principes. De buisvoetjes rekken uit naar voren en zuigen zich vast aan de ondergrond een klein stukje verderop. Vervolgens krimpt zo'n voetje in en trekt zo het lichaam van de zeester mee. Deze voetjes hebben ook de functie van kieuwen en zo kan de zeester ademen met behulp van haar watervaatstelsel

Zeesterren zijn in alle zeeën van de wereld te vinden. De meest verspreide soort in de Adriatische Zee zijn de oranje kamster, de doornige zeester, en het ganzevoetje. Zeesterren zijn een belangrijke faunasoort in de Adriatische Zee en ze zijn door de wet beschermd.

Er bestaan mannelijke en vrouwelijke zeesterren, De vrouwelijke laat eitjes in het water en de mannelijke zaadcellen. Eerst vormen zich larven die in het water rondzweven om vervolgens naar de bodem af te dalen en zich daar langzaam tot een volwassen dier te ontwikkelen. Onder de zee rond het eiland Lošinj leeft een twintigtal soorten, waarvan de bekendste soorten zijn de rode zeester, de oranje kamster, de doornige zeester, de ijszeester, het ganzevoetje, de oranje zeester en de slangster.

Wist je dat zeesterren ook ogen hebben?
Hun ogen zijn op de rand van iedere tentakel geplaatst, maar hun gezichtsvermogen betekent niet te veel. Aangenomen wordt dat hun beeld te vergelijken is met ongeveer 200 pixels, waarschijnlijk precies genoeg om de randen van de zeebodem in de grote lijnen te schetsen.
We noemen nog een paar interessante weetjes over de “sterren van de zee”:

  • Zeesterren hebben geen hersenen en geen bloed
  • Hun hersenen zijn geplaatst in hun tentakels en hun „bloed“ is gefilterd   zeewater.
  • De zeester leeft in de diepte, maar hij loopt graag naar ondiep water en de kust
  • Hij lijkt ongevaarlijk, maar is een echt roofdier, voornamelijk voor schelpen.
  • Als hij een tentakel verliest, groeit er meteen een nieuwe aan.
  • Sommige soorten kunnen zelfs hun hele lichaam uit een stukje tentakel vernieuwen
Het is zeer waarschijnlijk dat je bij het duiken wel een zeester tegenkomt, maar omdat ze door de wet zijn beschermd, bevelen wij hartelijk aan om ze niet naar het land te brengen.

VALE GIER

De vale gier (Gyps fulvus) is een roofvogel van de familie van haviken en is wettelijk beschermd. Vale gieren leven in koloniën en bouwen ook hun nesten in groepen. Sommige van die koloniën kunnen wel 150 paren tellen. Tegelijk zijn ze ook een van de grootste vogelsoorten ter wereld. En in Kroatië is het de grootste met een vleugelwijdte tussen 240 en 280 cm, een hoogte tot 110 cm en een gewicht van een volwassen vogel tussen 7 en 12 kilo.

Vale gieren leven lang en in gevangenschap kunnen ze 40 jaar oud worden. In de natuur leven ze korter. Op hun menukaart staan uitsluitend  kadavers van grote en middelgrote zoogdieren. Ze eten nooit een levende prooi. Op de eilanden in de Karner-baai eten ze voornamelijk de kadavers van schapen die op de weiden van het eiland vrij rondlopen. Men zegt wel dat vale gieren in een ecosysteem de functie van „hygiënische opruimdienst“ uitoefenen. Door hun werk worden potentiële besmettingen voorkomen. 

De vale gier maakt in Kroatië alleen nog nesten op de eilanden Cres, Krk, Prvić en Plavnik, zodat hun Kroatische kolonie vaak 'de Kvarnerbaai-kolonie' wordt genoemd. Deze kolonie telt vandaag ongeveer 100 paren.

Hoewel de vale gier ook in andere Europese landen voorkomt, zoals in Spanje, Frankrijk, Italië, Griekenland en Bulgarije, is de populatie in de Kvarner-baai uniek in de wereld, omdat hun nesten hier direct op de rotsen boven de zee zijn gebouwd en niet zoals in andere Europese landen in de berggebieden. 

Jonge gieren blijven echter maar kort in Kroatië nadat ze er hun vlieglessen hebben geleerd. Ze trekken verder, ze gaan „zwerven“  over Europa, of trekken naar Afrika en pas als ze vier of vijf jaar zijn geworden komen ze terug naar de rotsen van de Kvarner-baai om een vaste partner te vinden en hun eigen nest te bouwen. Ze bouwen dat nest, met een doorsnee van 60 cm tot 1 m, op een plat stuk rots. Beide ouders zijn betrokken bij de bouw van het nest. In de periode van december tot januari legt het vrouwtje slechts één ei met een doorsnee van 10 centimeter. De ouders dragen gezamenlijk zorg voor het ei en voor het kleintje. En net als enkele andere vogelsoorten blijven ze tot het eind van hun leven samen. 

Oštro – een vale gier van het eiland Cres heeft tijdens zijn vijfjarige zwerftocht maar liefst 18.000 kilometer gevlogen. Meerdere duizenden gieren, vooral jonge vogels overwinteren in Afrika. Ze komen over Gibraltar en de Bosporus en landen in Senegal, Mali en Niger, of Soedan en Ethiopië. Een vale gier vliegt met een snelheid tot 120 km/uur. Als hij naar eten zoekt, vliegt hij 40-60 km/uur. Dan zwaait hij niet met zijn vleugels, maar zweeft over het gebied.

In het plaatsje Beli op eiland Cres in een voormalig gebouw van een basisschool ingericht als bezoekers-en reddingscentrum voor vale gier, dat wij van harte aanbevelen!

LAVENDEL

Het woord lavendel komt van het Romeinse woord lavare, wat 'wassen' betekent. De plant valt onder de genus avandula L., waarvan 39 soorten deel uitmaken. Het is een in het wild groeiende struikplant met een herkenbare paarse kleur. Het is een taaie plant met een  prachtig bloem die heerlijk ruikt.  Lavendel groeit overal langs de kust en soms ook op moeilijk toegankelijke plekken. Het is een populaire plant die vaak ook in de tuinen voorkomt omdat hij zeer aantrekkelijk is voor bijen en vlinders. Zo worden ook de planten in haar buurt bestoven. Om lekker te kunnen groeien heeft zij vooral veel zon nodig en iets minder water. 

JIn de geschiedenis werd lavendel vaak gebruikt als middel om gezicht, lichaam of kleding te wassen. De mens heeft lavendel ook altijd zeer op prijs gesteld dankzij de heerlijke geur en etherische olie en het is ook vaak gebruikt als geneeskrachtig kruid. In de volksgeneeskundewerd lavendel ingezet als thee tegen spijsverteringproblemen, verkoudheid of spierkrampen of als hulpmiddel bij ademshalingsproblemen.

De etherische olie van lavendel wordt vaak gebruikt bij hoofdpijn en brandwonden of soortgelijke huidaandoeningen. Het is tegelijk een ideaal eerstehulpmiddel. Het werkt als alcohol, maar het brandt niet.

Lavendel heeft een duidelijke rustgevende werking en kan ook gebruikt worden als middel tegen onrust of angststoornissen. Lavendel kan je soms vinden in kussens of er wordt thee van getrokken en als middel tegen slapeloosheid gedronken. Lavendelthee heeft ook een goede werking tegen opgeblazenheid en maagstoornissen. Lavendel is wijdverspreid over al onze eilanden. Het laat ook Lošinj heerlijk ruiken. Er is een aromatische eilandtuin (met een oppervlakte van 3551 m2) met een rijkdom aan geuren die daardoor niet te missen is! In deze heerlijk geurende tuin groeien meer dan 250 wilde aromatische plantensoorten die onvergetelijke geuren aan de eilanden Cres en Lošinj meegeven. Er is een klein souvenirwinkeltje en bezoekers kunnen ook wat hapjes uit het plaatselijke gastronomische aanbod proeven. Deze tuin is een betoverende plek om tot rust te komen die hoog staat op de wensenlijst van vele bezoekers!

In het wellnessaanbod van de hotels van de Jadranka groep kunt u ook diverse ontspanningsprogramma's opzoeken die op cosmetische producten van lavendel gegrond zijn. De bladeren van lavendel worden ook droog gebruikt of voor de bloeitijd geplukt, vooral in de gastronomie of als een kruid bij visgerechten of lamsgerechten.

De familie Velčić uit Cres heeft een verborgen lavendelveld dat niet ver ligt van de weg van de veerboothaven Merag naar Cres. Om hun ca. duizend lavendelstruiken te kunnen oogsten hebben ze hulp van hun vrienden nodig. Vervolgens wordt de lavendel in het plaatsje Martinščica gedestilleerd bij de familie Kučić en wordt er etherische olie en hydrolaat van gemaakt. Ook worden er heerlijk ruikende zakjes met de droge bloemen en boeketjes van vervaardigd. Een zeer geliefd product is hun „Geurhangertje“, gemaakt van de wollige, vilten bloem en een flesje met etherische olie. Het product is samen met Vesna Jakić van de stichting Ruta ontwikkeld.

MIRTE

Mirte (Mrča. Lat. Myrtus) is een kleinere soort uit de mirtefamilie. Er zijn twee hoofdsoorten, de gewone mirte (Myrtus commiunis) uit het Europese deel van de Middellandse Zee en de sahara-mirte (Myrtus nivelii) uit het noordelijke woestijngebied van Afrika.

De vruchten van mirte zijn eetbaar. Ze hebben een zoetachtige smaak, maar zijn wel wat harsachtig. Door het destilleren van jonge bladeren (distilleerderij OPG Gverino Kučić in Martinščica op Cres) wordt etherische olie vervaardigd die toepassing in de aromatherapie van onze wellnescentra vindt. 

Mirte is een van 50.000 planten die ook onze camping Čikat sieren. 
 
Deze groenblijvende en struikachtige plant kom je vaak tegen op het eiland Lošinj. Het is uitgedost met kleine bloemetjes en blauwe vruchtjes. Mirte is een wilde plant met eetbare vruchten, die in de herfst rijp zijn als er weinig bladgroente in de natuur voorhanden is. Verwerkt in een sap, compot of jam vormt mirte een energiereservoir voor de winter. Het is rijk aan koolhydraten en heeft een hoge energiewaarde.  Vroeger in de tijden van armoede werd het gedroogd en gemalen gebruikt als vervanging van graangewassen en met een beetje mais werd er brooddeeg van gemaakt. Mirte vormt een van de hoofdkruiden op de eilanden en  kan ook gebruikt worden als middel tegen de „populairste“ ziekte van de 21ste eeuw, namelijk stres. Mirte werkt ook beschermend op de lever als  die door de toxiden van geneesmiddelen wordt aangetast. 
 
Tijdens je verblijf op het eiland kun je de vruchten van mirte plukken en zelf likeur maken volgens het volgende recept:
LIKEUR VAN MIRTE 
Ingrediënten: 50 dkg van rijpe bessen van mirte, 1 l alcohol (90%), 40 dcl water,40dkg suiker of 50 dkg honing. Bereiding: Mirtebesjes in het water afspoelen. Je kunt  het best de alcohol en  bessen in een donkere fles zetten en 30 dagen laten staan. Zoveel alcohol toevoegen dat de bessen zijn bedekt. Na ongeveer 30 dagen de vloeistof met behulp van een zeef zeven en de vruchtjes zo zacht indrukken dat de sap eruit komt. Alles door een dik gaasje of een linnen doekje zeven. Vervolgens ongeveer 3 minuten water met suiker laten koken en daarna laten afkoelen.  Siroop met alcohol mengen, in flesjes gieten en afsluiten (recept van Adrijano Nikolić). 
Bovenaan pagina