Het verhaal van een familie begint op Baldarin
Voor onze familie is Camping Baldarin nooit zomaar een camping geweest. Het is een plek die diep verweven is met onze familiegeschiedenis – een plek van herinneringen, vriendschappen, tradities en emoties die generaties lang meegaan. Mijn grootouders, Klaus en Brigitte “Gitti” Wagner, kwamen in 1969 voor het eerst naar Baldarin, samen met hun drie kinderen.
Mijn moeder, de oudste van hen, was toen pas zestien jaar oud. Destijds heette de camping nog Eldorado Akapulka. De camping was eigendom van een Duitser genaamd Hubert, en mijn grootvader raakte al snel nauw betrokken bij het leven op de camping. In die eerste jaren nam hij als plaatsvervanger van Hubert veel verantwoordelijkheden op zich.
Vriendschappen die een leven lang meegaan
Elke zomer werd Baldarin een ontmoetingsplek voor vrienden uit heel Europa – gezinnen uit Nederland, Tsjechoslowakije, Slovenië, Duitsland en België keerden jaar na jaar terug. Rond tenten, gezamenlijke maaltijden, gesprekken in de avond en eindeloze zomers aan zee ontstonden vriendschappen voor het leven.
Van de eerste kampeerplek naar kampeerplaats nummer 1
In het begin kampeerde mijn familie onder het gebied waar tegenwoordig de pizzeria staat. Later maakte mijn grootvader persoonlijk de plek vrij en maakte hij deze klaar voor wat later kampeerplaats nummer 1 zou worden. Vanaf dat moment werd het onze vaste plek op Baldarin. Ook vandaag de dag is daar nog de kleine funderingssteen met de initialen “K + G 1969” te zien – een stille herinnering aan de plek waar ons familieverhaal op Baldarin begon.
Een plek voor belangrijke familiemomenten
In de loop der jaren werd Baldarin het decor voor veel belangrijke familiemomenten. Mijn ouders brachten er in 1974 hun huwelijksreis door. In 1975 ontdekten ze tijdens hun verblijf op de camping dat ze hun eerste kind verwachtten. En in 1977 leerde ik daar lopen.
Herinneringen door de jaren heen verzameld
Net als veel andere families die met Baldarin verbonden zijn, hebben we in de loop van tientallen jaren talloze verhalen, herinneringen en foto’s verzameld. Twee jaar geleden, ter gelegenheid van de 55e verjaardag van onze familieband met de camping, heb ik een speciaal fotoalbum over Baldarin gemaakt, vol dierbare foto’s en herinneringen aan al die zomers die we samen hebben doorgebracht.
De liefde voor Baldarin doorgeven aan de volgende generatie
Vandaag de dag wordt deze verbondenheid voortgezet door de volgende generatie. Mijn zoon kwam voor het eerst naar Baldarin toen hij nog maar vijf maanden oud was, en hij houdt net zoveel van deze plek als de rest van onze familie. Na vele jaren hopen konden we vorig jaar eindelijk weer op kampeerplaats nummer 1 verblijven. Voor mij was dat een ongelooflijk emotioneel moment, omdat die plek de geest van mijn grootouders en het zorgeloze geluk van de zomers uit mijn jeugd in zich draagt.
Een plek van kracht, herinnering en verbondenheid
Het leven bracht moeilijke tijden voor onze familie, en uiteindelijk konden mijn grootouders niet meer terugkeren naar de plek waar ze zo veel van hielden. Toch bleef Baldarin altijd een deel van hen. Na hun pensionering brachten ze er hele seizoenen door, waar ze rust, geluk en een echt gevoel van verbondenheid vonden tussen de pijnbomen, de zee en de mensen die een deel van hun leven waren geworden.
Het nummer 1 dat deel van haar werd
Voor mij is kampeerplaats nummer 1 veel meer dan alleen een plek om te kamperen – het is mijn plek van kracht, herinneringen en verbondenheid. Daarom besloot ik alle symbolen die voor mij van grote betekenis zijn, samen te brengen in één tatoeage op mijn rug, tijdens een sessie die maar liefst 34 uur duurde. Daaronder bevindt zich ook het nummer 1, evenals symbolen die diep verbonden zijn met Baldarin en het verhaal van mijn familie: een witte hert van Cres, een blauwe Volkswagen Kever, lavendel en rozemarijn – geuren en beelden die me onmiddellijk terugbrengen naar het eiland en mijn grootouders. Eén foto is voor ons bijzonder betekenisvol. Elk jaar, voordat we de veerboot van Valbiska naar Merag nemen, maken we dezelfde foto in de haven. Op de meest recente foto staan mijn man en zoon samen voordat we onze reis naar Baldarin voortzetten – waarmee we een traditie voortzetten die inmiddels al generaties lang bestaat. De twee meeuwen in mijn tatoeage symboliseren mijn grootouders, Klaus en Gitti – vrij, vredig en voor altijd verbonden met de plek waar ze het meest van hielden. Op de een of andere manier voel ik me daar nog steeds dicht bij hen wanneer ik in Baldarin ben.
Een traditie die wordt voortgezet
En zo tellen we elk jaar opnieuw de dagen af tot we weer terugkeren naar wat voor ons altijd de mooiste plek ter wereld zal zijn.