Een persoonlijk verhaal van mevrouw Leijen en haar familie
Op 5 mei 2026 bezocht ik Camping Baldarin opnieuw, na bijna vijftig jaar. Bij de receptie vertelden uw medewerkers me over het 60-jarig jubileum van de camping en vroegen ze of ik mijn eigen herinneringen en foto's wilde delen. Bij deze dus!
Momenteel reis ik langs de Adriatische kust en bezoek ik opnieuw de plaatsen en eilanden die mijn moeder ooit in haar dagboek beschreef — waaronder ons verblijf op Baldarin in de zomer van 1979.
Zo zag die onvergetelijke zomer eruit door de ogen van uw gasten.
Zaterdag 14 juli
Het weer was vandaag prachtig. We hebben de hele dag genoten van de zee, de wind en de zon. 's Avonds gingen Siem en ik op zoek naar een winkel in de buurt. Op de camping zelf was een kleine winkel, maar die was ontzettend duur. Al snel ontdekten we dat er nergens in de omgeving een andere winkel was. De dichtstbijzijnde bevond zich in Osor, op 15 kilometer afstand.
Zondag 15 juli
De dag stond in het teken van surfen, zwemmen, zeilen en gewoon lekker ontspannen. 's Avonds liepen we naar de enige taverne in de omgeving, net buiten de camping. Het zat er helemaal vol. De ober kon de drukte nauwelijks aan, werd zenuwachtig en liet voortdurend dingen vallen.
Maandag 16 juli
IHet was vandaag licht bewolkt – perfect weer om te fietsen. Vroeg in de ochtend, rond acht uur, vertrokken Siem en Agnes op de fiets naar Osor om geld te wisselen en boodschappen te doen.
Eerst zochten ze overal in Osor naar een bank, totdat ze ontdekten dat ze verder moesten fietsen naar Nerezine. Daar kregen ze te horen dat het niet mogelijk was om Eurocheques te verzilveren en werden ze doorgestuurd naar Sveti Jakov. Na opnieuw een vermoeiende fietstocht door de hitte en over steile heuvels werden ze uiteindelijk naar Mali Lošinj verwezen.
De tocht werd een avontuur op zich. Soldaten die in de buurt van Mali Lošinj gestationeerd waren, staarden de fietsers aan alsof ze van een andere planeet kwamen.
Bij de bank kreeg Siem echter te horen dat hij geen geld kon opnemen omdat hij niet over het vereiste identiteitsbewijs beschikte. Na eindeloze discussies, wachttijden, misverstanden en verschillende mislukte pogingen om contact te krijgen met de camping, slaagde men er via een ingewikkelde reeks telefoongesprekken eindelijk in om de bank met Punta Križa te verbinden, via telefooncentrales, dorpen en portofoons.
Meer dan een halfuur later kreeg Siem eindelijk zijn geld.
Ondertussen trakteerden Agnes en ik onszelf op een heerlijk ijsje. Dat hadden we zeker verdiend.
Omdat er die avond geen elektriciteit was op de camping, viel de stilte al vroeg over Baldarin. Net nadat we naar bed waren gegaan, werd de rust plotseling verstoord door luide stemmen. Er was een kleine brand uitgebroken. In deze droge omgeving, tussen de pijnbomen en de tenten die dicht bij elkaar stonden, verspreidde de angst zich onmiddellijk. Gelukkig kon het vuur snel met brandblussers worden geblust. Een gaslamp had vlam gevat.
Zaterdag 21 juli
Onze Joegoslavische buren roeiden vaak naar een klein zandstrand dat verscholen lag achter de baai – iets wat in Joegoslavië behoorlijk bijzonder was. Vandaag besloten we er zelf ook naartoe te gaan.
Rob ging windsurfen, Siem en ik zeilden met de Laser, Bas gebruikte zijn rubberboot en de meisjes gingen zwemmen. Onderweg werd Carla door een kwal gestoken, waarna ze snel aan boord van de Laser klom.
Toen we de baai bereikten, voelde het als een paradijs. We gingen surfen, zeilen, roeien en zwemmen, speelden honkbal, oefenden handstanden en genoten van allerlei activiteiten in de buitenlucht. Na een paar heerlijke uren keerden we hongerig en blij terug naar de camping.
Zondag 22 juli
Sinds een paar dagen hebben we een fijne gewoonte: zodra we 's ochtends wakker worden, gaan we meteen zwemmen. In het begin voelt de zee koud aan, maar dat gevoel verdwijnt al snel. Daarna voelt een douche heerlijk verfrissend.
Donderdag 26 juli
AWeer een prachtige dag. Morgen zijn we precies twee volle weken op de camping. In al die tijd hebben we slechts één nacht met onweer en twee bewolkte ochtenden gehad – verder was het onafgebroken zonnig.
Vandaag klonk er zachtjes muziek in de schaduw naast de auto, terwijl ik daar zat te lezen en mijn dagboek bij te werken.
's Middags zeilden Siem en Agnes richting Veli Lošinj. Aanvankelijk stond er een goede wind, maar al snel viel die helemaal weg. Op ongeveer een kilometer van de kust kwamen ze midden op zee vast te zitten in windstilte. Nadat ze een hele tijd hadden rondgedreven, merkte een passerende boot eindelijk hun wanhopige gebaren op. Agnes stapte aan boord van de boot, terwijl Siem op de Laser bleef om de zeilboot stabiel te houden.
Agnes kreeg limonade en Siem een biertje. De boot sleepte hen terug in de richting van Punta Križa. De flesopener en het bierflesje werden aan een touw vastgemaakt en achter de boot aangesleept, zodat Siem tijdens het slepen bij zijn biertje kon.
De reddingsactie kostte 100 dinar – een bedrag dat we diezelfde avond met plezier betaalden in het pension in Punta Križa.
Zaterdag 28 juli
Vroeg in de ochtend, op onze laatste volledige vakantiedag, zwommen we allemaal samen de baai over – een afstand van 800 meter. We trokken het kleine rubberbootje achter ons aan. Al snel klom Bas erin, omdat hij geen zin meer had om verder te zwemmen. Het kostte ons ongeveer een uur om de overkant te bereiken.
's Avonds genoten we van een warme maaltijd en heerlijke lekkernijen uit de winkel om onze laatste avond in Punta Križa feestelijk af te sluiten.
Zondag 29 juli
We vertrekken.
Met een vleugje weemoed namen we afscheid van de mooiste plek.
Hier waren de mensen gezond. Ze zongen, fietsten, rustten uit, speelden, surften, zeilden, lachten en praatten – kortom, ze genoten volop van het leven.
